با اکران فیلم «بدون قرار قبلی» به کارگردانی بهروز شعیبی در سینمای رسانهها، فاطمه ترکاشوند کارشناس سینما و رسانه به بررسی آن پرداخته است.
سوره سینما – فاطمه ترکاشوند :صحبت درباره «بدون قرار قبلی» را از بهانههای مختلفی میشود شروع کرد؛ از قاببندیهای نقاشانه درخشان، از قصه ساده اما پرکشش، از استعداد خوب شعیبی در حرکت از ژانری به ژانر دیگر، یا شاید حتی از شکل حضور کمسابقه حرم امام رضا (ع) در روایت و فرم فیلم. بله! نقطه شروع همین است که کارگردان برخلاف انبوه آثاری که درباره مشهد و حرم امام هشتم تولید شدهاند نخواسته از زیر بار ایدهپردازی و قصهگویی، به پشتوانه ارتباط عاطفی مخاطب با امام رضا (ع) شانه خالی نکرده و همین اتفاق فیلم را محترمتر از نمونههای مشابه خود میکند. راز همه ویژگیهای کمسابقه قبلی هم در همین است.
در نگاه اول به نظر میرسد با یک پیرنگ اصلی آشنا یعنی بازگشت عضو سفرکردهای از یک خانواده ایرانی به آغوش ایران ان هم در قلب مشهد مواجهایم اما روند داستان آرام آرام ما را با مفهومی بالاتر یعنی جستوجوی هویت فراموششده پیوند میدهد. هویتی که با عناصری ساده اما مهم از جمله خاک و کاشی و انار و آب گره خورده است، هویتی که میتواند حتی وجوه درمانگرانه برای بیماریهای خاموش روانی ما داشته باشد.