بعد از اکران فیلم سینمایی «بدون قرار قبلی» در سینماها، کامبیز حضرتی منتقد سینما در یادداشتی به آخرین ساخته بهروز شعیبی پرداخت.
سوره سینما – کامبیز حضرتی: فیلم سینمایی «بدون قرار قبلی» یک درام خانوداگی است که در عین سادگی، پر جزییات و دلپذیر است. فیلم نگاهی به فرهنگ ایران دارد و در عین حال که به هنر، مذهب و لهجههای ایرانی توجه دارد، شعاری نیست. در مجموع به قول زندهیاد دکتر اسلامی ندوشن این اثر یک رسالت دارد و آن این است که «ایران را از یاد نبریم». به همین دلیل است که فیلم از رنگ و لحن سیاسی پرهیز کرده تا مسئلهی ایران را در یک کلیت فرهنگی و مذهبی برجسته کند؛ آنهم باوجود آنکه کارگردانش دستکم سابقهی ساخت درام سیاسی «سیانور» را در کارنامهی فیلمسازی خود دارد.
جنس برخورد «بدون قرار قبلی» مبتنی بر انتقال احساسی صحنهها در پس یک ریتم درونی و کم تعلیق است. چرا که فیلم سر آن دارد تا شخصیت اصلی خود را که حدود سه دهه در برلین زندگی کرده است به دلیل درگذشت پدر و وصیتنامهی عجیبش به ایران بکشاند. این داستان حتی در کلیترین شکل رواییاش داستانی مبتنی بر شناخت است. به همین دلیل فیلمنامه و کارگردان به درستی بر تعلیقهای خرد، برخوردهای درونی و ریتم آرام انگشت تاکید گذاشتهاند تا شخصیت اصلی فیلم فرصت کافی پیدا کند تا پس از سالها دوری از وطن به تهران یا مشهد برود و در این محیطهای تازه هویت خود را بازشناسی کند. برای پخته شدن و جاافتادن شخصیت در یک محیط تازه، انتخاب ریتم درونی و بطئی تعمدی آگاهانه و دقیق از سوی بهروز شعیبی است.