افت فروش سینماها در هفتههای اخیر، دوباره این پرسش قدیمی را به مرکز توجه برگردانده است که آیا مخاطب از سینما قهر کرده یا سینما چیزی برای گفتن به مخاطب ندارد؟! اتفاقات اجتماعی ده روز گذشته، از اعتراضات معیشتی گرفته تا فضای ملتهب عمومی، بیتردید روی رفتار مخاطبان تأثیر مستقیم گذاشته است، اما مساله فقط به این روزها محدود نمیشود. حتی در دورههایی که جامعه آرامتر بوده، جشنوارهها برگزار شدهاند و چراغ سالنها خاموش نبوده، اما سینما نتوانسته مخاطب قابلتوجهی را به سالنها بکشاند. اینجاست که باید فراتر از یک مقطع کوتاهمدت، به وضعیت کلی اکران و نسبت سینما با جامعه نگاه کرد.
از هفتم تا شانزدهم دیماه ۱۴۰۴، سینماهای کشور در مجموع حدود ۵۰۷ هزار مخاطب را به خود دیدهاند. عددی که در نگاه اول شاید فاجعهآمیز به نظر نرسد، اما وقتی در کنار آمار سالهای قبل قرار میگیرد، عمق بحران را نشان میدهد. در همین بازه زمانی در سال ۱۴۰۳، بیش از یک میلیون و ۱۰۶ هزار نفر به سینما رفته بودند و اختلافی نزدیک به ۶۰۰ هزار نفر ثبت شده بود. این یعنی تعداد مخاطبان تقریباً به نصف کاهش پیدا کرده است.