
رضا رویگری، هنرمندی که صدایش، تصویرش و حضورش در بزنگاههای مهم فرهنگی و تاریخی ایران ثبت شده بود، امروز از میان ما رفت. حالا جامعه هنری کشور هنرمندی دیگری را از دست داده است، هنرمندی که هنر را نه ابزار شهرت، بلکه زبان بیان تعهد، هویت و احساس جمعی میدانست. رویگری از آن چهرههایی بود که نامش تنها یادآور نقشها و آثارش نیست، بلکه بخشی از حافظه فرهنگی معاصر ایران را زنده میکند.
رضا رویگری فعالیت هنری خود را از جوانی آغاز کرد و به سرعت نشان داد که نگاهش به هنر، نگاهی عمیق و مسئولانه است. او در زمینههای مختلف هنری از جمله سینما، موسیقی و تئاتر فعال بود و در حرفه نقاشی نیز فعال بود. در سال ۱۳۵۷ فریدون خشنود؛ آهنگساز از او خواست سرودی برای روزهای انقلاب و همنوا با صدای اللهاکبر مردم بر بام خانههای تهران و ایران بخواند.
