آینه در اینجا یک شیء بیجان نیست، بلکه فضایی برای مواجهه با خود است، چشم سومی که فراتر از ویژگیهای ظاهری را میبیند و بیصدا دری را به روی گفتوگوی درونی میگشاید که قبل از ورود به جهان آغاز میشود.
به گزارش مجله خبری نگار، در سکوت سپیده دم، قبل از شروع شلوغی و هیاهوی روزانه، آدام در راهرو، جلوی آینه میایستد. دستش را در موهایش فرو میبرد، یقه پیراهنش را مرتب میکند و لبخندی کوتاه میزند، انگار که به جای تأیید انعکاس تصویرش در شیشه، از تصویر خود در حافظهاش اطمینان خاطر پیدا میکند.