در قرن بیست و یکم یا همانگونه که متخصصان امر و کارشناسان اهل فن، تصریح و تاکید دارند «عصر ارتباطات» و آزادی اطلاعات، نگاه های تهدید محور و انسدادی و تحدید نگرانه به مقولات مختلف پاسخگو نبوده و نمی شود مسیر رو به تکامل و تصاعد ذاتی جامعه و روند سیال ارتباطات و تمایل به جهانی شدن و بهره گیری از فرصت های پیشرفت شخصی را مسدود و محدود کرد.
در اینجا نکته ای که ذهن دلسوزان و دغدغه مندان رشد و اعتلای مام میهن را درگیر خود میسازد، این مسئله است که چگونه می توان در فرآیند تمایل به مهاجرت، مسیر و روند آن را از وضعیت خروج نخبگان و صاحبان سرمایه به طریق و روندی سوق داد که هم مهاجران منتفع شده و بهرهمند از مزایای اقدام و تصمیم خود شوند و هم کشور و میهن در این میان نه تنها آسیب ندیده، بلکه منتفع از این فرآیند شود.