“چهل و چهارمین دوره جشنواره تئاتر فجر” در حالی برگزار شد که تئاتر ایران در یکی از حساسترین مقاطع تاریخی و اجتماعی خود قرار دارد. جشنوارهای که قرار بود ویترینِ توانمندیهای هنری کشور باشد، این بار نه تنها با تحسینها، بلکه با طوفانی از انتقادها و متأسفانه هجمههای لفظی و فحاشی در فضای مجازی و محافل هنری مواجه شد. برای درک این پدیده، باید لایههای مختلف این رویداد و بستر اجتماعی آن را بررسی کنیم.
از منظر محتوایی، یکی از اصلیترین نقدهای وارد شده به این دوره، فاصله میان «آرمانهای انقلابی» و «واقعیتهای نمایشی» بود. رسالت جشنواره تئاتر فجر باید تبلور اندیشههای ناب انقلاب اسلامی و دغدغههای مردم باشد. با این حال در بسیاری از آثار، شاهد تکرار فرمهای کهنه و کلیشهای بودیم که نه قادر به گفتوگوی با نسل جدید بودند و نه تصویر درستی از جامعه امروز ایران ارائه میدادند.