رسانههایی مانند نیویورکتایمز قحطی را کماهمیت جلوه داد و آن را به بیماریهای زمینهای نسبت دادهاند، در حالی که برای کسانی که در غزه با بیماریهای مزمن یا ناتوانی جسمی زندگی میکنند، گرسنگی پدیدهای جدا از وضعیت سلامتشان نیست
جوان آنلاین: همزمان با بیداری افکار عمومی امریکا نسبت به واقعیت قحطی گسترده در غزه، گزارشهایی در رسانههای جریان اصلی ادعایی مطرح کردهاند، مبنی بر اینکه برخی از موارد گرسنگی را نمیتوان به طور کامل به محاصره غذایی دولت اسرائیل نسبت داد، بلکه ریشه آنها در بیماریهای مزمن است. چندی پیش، نیویورک پست تلاش کرد با طرح این ادعا که بدن نحیف یک کودک خردسال نه به دلیل قحطی، بلکه به دلیل فلج مغزی و سایر اختلالات ژنتیکی به این صورت تبدیل شده است، تلاش کرد تا گزارشهای مربوط به گرسنگی را زیر سؤال ببرد. نیویورک تایمز اصلاحیهای بر گزارش خود در مورد همان کودک منتشر و خاطرنشان کرد: اگرچه او از سوءتغذیه شدید رنج میبرد، اما از قبل نیز مشکلات سلامتی داشته است. برای کسانی که در غزه با بیماریهای مزمن یا ناتوانی جسمی زندگی میکنند، گرسنگی پدیدهای جدا از وضعیت سلامتشان نیست، بلکه رنج آنها را تشدید میکند. داروها نایاب شده و درمانها متوقف شدهاند. در غزه، بقا به نبردی روزانه تبدیل شده است. در شرایط محاصره کامل، بیماریهایی مانند دیابت یا اختلالات تیروئیدی میتوانند به حکم مرگ تبدیل شوند. اینترسپت، با تعدادی از فلسطینیهای مبتلا به بیماریهای مزمن یا ناتوانی جسمی در سراسر غزه گفتوگو کرده است، از جمله دو کودک. بسیاری از آنها تنها به شرطی حاضر به مصاحبه شدند که فقط نام کوچکشان منتشر شود. تجربههای این افراد نشان میدهد که بیماری و گرسنگی بهشدت به هم گره خوردهاند و هر یک رنج دیگری را تشدید میکند.
نه انسولین، نه قرص، نه نوار گلوکز
هر روز، ضیاء نوجوان ۱۶ ساله امیدوار است بتواند یک شیشه انسولین پیدا کند، اما داروخانهها خالیاند، کمکهای بشردوستانه به ندرت به دست آنها میرسند و قطعی برق گاهی ساعتها یا حتی روزها طول میکشد و همین اندک انسولینی را که ممکن است بهدست آورد در خطر فاسد شدن قرار میدهد. او به اینترسپت میگوید: «من از جایی صحبت میکنم که فردایش نامعلوم است.» زندگی با بیماری دیابت پیش از جنگ هم در غزه دشوار بود، اما حملات اسرائیل باعث شده که این بیماری برای او هر روز به تهدیدی برای جانش تبدیل شود. او میگوید: «من اغلب کمتر از دوز مورد نیاز تزریق میکنم و گاهی اوقات اصلا تزریق نمیکنم.» وقتی قند خونش پایین میآید، چیزی برای خوردن وجود ندارد. نه حبه قند، نه خرما، نه حتی نان. گرسنگی بیرحمانه است و هم بیمار و هم سالم را به یک اندازه میبلعد.»
اینترسپت با دو بیمار دیابتی دیگر، صبری و نظمیه که هر دو ۷۸ ساله هستند و در سال نکبت متولد شدهاند، صحبت کرد. با گذشت هفت دهه، آنها با فاجعه دیگری روبهرو هستند. صبری با صدایی نازک و دستانی لرزان از قند خون پایین گفت: «هر دوی ما بعد از ۶۰ سالگی به دیابت مبتلا شدیم، اما در آن زمان دارو داشتیم. میتوانستیم غذا بخوریم. حالا هیچکدام را نداریم.» این زوج که در اثر جنگ آواره شدهاند، اکنون در چادری در اردوگاه پناهندگان ساحلی غزه زندگی میکنند و در معرض گرمای سوزان تابستان قرار دارند. سن و بیماریهای مزمن آنها به این معنی است که سلامتیشان به سرعت رو به زوال است. نظمیه چندین بار به دلیل قند خون بسیار پایین از حال رفته است. صبری توضیح داد: «او از حال میرود. ما او را به سرعت به بیمارستان صحرایی میبریم، اما آنها فقط میتوانند او را تحت نظر داشته باشند. آنها نه انسولین دارند، نه قرص، نه نوار گلوکز – هیچ چیز.» بدون تغذیه مناسب، سالمندان با خستگی، سرگیجه، گیجی و زمین خوردن مواجه میشوند. برای افراد دیابتی، حذف وعدههای غذایی بدون تنظیم دارو میتواند چرخه خطرناکی به نام هیپوگلیسمی یاتروژنیک را ایجاد کند – که نه تنها به دلیل بیماری، بلکه به دلیل مراقبت ناکافی نیز ایجاد میشود. در داخل چادرها، دما در طول روز از ۹۵ درجه فارنهایت عبور میکند و کمآبی و عدم تعادل قند خون را بدتر میکند. صبری میگوید: «ما فقط بیمار نیستیم. ما رها شدهایم.»