بهروز شعیبی در فیلم جدید خود سراغ ایران رفته است، ایرانی که همه ما در آن زندگی میکنیم و آن را میشناسیم اما شاید قدرش را ندانیم. شعیبی میخواهد به ما درباره این مرز و …
بهروز شعیبی در فیلم جدید خود سراغ ایران رفته است، ایرانی که همه ما در آن زندگی میکنیم و آن را میشناسیم اما شاید قدرش را ندانیم. شعیبی میخواهد به ما درباره این مرز و بوم بگوید و در کنار آن در یک درام آرام، کاراکتر خودش را آرام آرام پختهتر کند و ارتباطات او را نیز پر و بال دهد. البته در فیلم شعیبی، این ایران نازنین چندان به سیاست آلوده نشده و کاری با مسائل سیاسی جاری شده در آن ندارد (که این خودش میتواند از منظری یک نقطه ضعف باشد) اما فرهنگ و هنر و عرفان و… از نوع ایرانی در آن پیدا میشود و به نظر میرسد اثری است که در خارج ایران بیشتر مورد بخت و اقبال قرار بگیرد تا در بازار داخل.
بدون قرار قبلی الهام گرفته از یکی از داستانهای مصطفی مستور است، نویسندهای شهیر که آثارش امضای خاص خودش را پایش دارد و اگر از خوانندگان قصههای بینظیر او باشید، از آرامش درونی قصههایش لذت بردهاید. مستور در داستانهای خود، مخاطب را وارد یک بازی درام پر پیچ و خم نمیکند و به سادهترین شکل ممکن، قصهاش را روایت میکند و حتی شخصیتهای قصه را لزوما به مخاطب معرفی نمیکند و با فضاسازی درست کار خودش را پیش میبرد.