اقتصاد۲۴- دستگاههای دولتی به مجموعهای بزرگ و بیثمر تبدیل شدهاند که وقتی دولت دستور تعطیلی میدهد، فعالیت و جریان امور زندگی روزمره مردم و جامعه به شکل چشمگیری مختل نمیشود؛ گویی این دستگاههای بزرگ دولتی و تعداد زیاد کارمندان آنها، به نوعی در جامعه حضور تشریفاتی و ظاهری دارند و تاثیر عملی ملموسی بر روندهای اقتصادی، اجتماعی و اجرایی کشور ندارند و کارهای حیاتی به همان شکل معمول یا در نهایت با کندی بیاثر انجام میشود.
حقوق میلیاردی و بودجههای کلان بیهیچ بهرهوری ملموسی، صرف نیروی انسانی میشود که نقش واقعی در پیشبرد امور کشور ندارد. یکی از نمونههای آن افزایش ۹ برابری کارمندان نهاد ریاست جمهوری در دولت سید ابراهیم رئیسی است. یعنی عملا در شرایطی که همه از بحران اقتصادی و لزوم صرفهجویی صحبت میکنند، دولت سیزدهم به جای کوچکسازی، دولت را چاقتر کرد. این افزایش نیروی انسانی نه تنها بار مالی بسیار سنگینی به دولت تحمیل میکند بلکه نشان میدهد اولویت دولت در جذب نیروهای بیشتر و بزرگتر کردن ساختار است، نه اصلاح و بهینهسازی.
نتیجه این چاق شدن دولتها چیزی جز اتلاف منابع، افزایش فساد، کاهش بهرهوری، کند شدن روند تصمیمگیری و چاپ پول برای پرداخت حقوق در نهایت تورم، نیست. در نهایت، این وضعیت به معنای تلف شدن سرمایههای ملی و انسانی است که میتوانست در مسیر توسعه و پیشرفت صرف شود، اما به جای آن، صرف هزینههای بیحاصل و نگهداری نیروهای غیرضروری میشود.