در میان انبوه آثار، فیلمهای «حاشیه» ساخته سعید اسلامی، «پل» به کارگردانی محمد عسگری و «کافه سلطان» آخرین اثر مصطفی رزاقکریمی در هفتمین روز جشنواره به نمایش درآمدند
در این آثار انتخاب سوژههای متکی بر موقعیتهای اجتماعی یا تاریخیِ حساس، ادعای پرداخت انسانی به مفاهیم کلان و استفاده از چهرههای شناخته شده از نکات قابل توجه است. با این حال، مواجهه تحلیلی و نقادانه با این سه اثر، الگویی نگرانکننده را آشکار میسازد. شکاف عمیق بین اندازه ایده و توان اجرا. این سه فیلم، با وجود دستمایههای غنی، در مرحله تبدیل ایده به تجربهای سینمایی یکپارچه و تأثیرگذار ناکام ماندهاند. این یادداشت، با عبور از نقد منفرد هر اثر، به بررسی ساختاری اشتراکات این ناکامیها میپردازد؛ اشتراکاتی که ریشه در ضعف مهندسی دراماتیک، نظریه پردازی شخصیت و یکپارچگی نشانهشناختی دارد. تحلیل این سه فیلم، نه فقط ارزیابی سه اثر مشخص که واکاوی بیماریشناسی رایجی در بخشی از سینمای مفهومی ایران است.