گروه
ورزشی: تاریخ باشگاه استقلال
همانند پرسپولیس لبریز از بازیکنان و مربیان بزرگی است که اگر قرار باشد یکی از آنها
را بالاتر از دیگری بنویسی با سرگیجه و وسواس مواجه می شوی.
به گزارش
بولتن نیوز، اما داستان منصور پورحیدری با همه بزرگان استقلال
یک تفاوت اساسی دارد. منهای افتخارات و عناوینش چه بعنوان بازیکن و چه مربی که از او
یک چهره بی بدیل و بی تکرار می سازد، آنچه موجب شده او به تنهایی بر صدر خوب ها تکیه
بزند، مرامی بود که نمونه اش در فوتبال ما یافت نمی شود. آخرین باری که استقلال در
آسیا قهرمان شد با هدایت او بود اما در دو سه دهه اخیر مصاحبه ای را پیدا نمی کنید
که پورحیدری به این عنوان فاخر اشاره کرده باشد و بخواهد با آن فخر بفروشد. پورحیدری
بارها به اشکال مختلف از باشگاه استقلال به بیرون رانده شد اما هرگاه به کمکش نیاز
بود بی آنکه بخواهد گذشته را به پیش بکشد و تسویه کند، بی هیچج منتی آمد و یک گوشه
کار را گرفت. استقلال پر از اسطوره است اما او از بین این همه چهره و افتخار آفرین
لقب پدر را به ارث برد. به او پدر گفته شد چون پدر اهل تلافی بدی فرزند نیست، پدر بی
منت برای اولادش کار می کند ، پدر خستگی ناپذیر است.پدر اهل دو دو تا چهار تا برای
فرزندانش نیست.