اقتصاد۲۴- در سال۱۴۰۱ نرخ مشارکت اقتصادی در استانهای جواننشین مانند سیستان و بلوچستان، خراسان رضوی و کرمان، بهدلیل جمعیت بالای افراد در سن کار، در سال ۱۴۰۱ بالاتر از میانگین ملی حدود ۴۰.۵ بود. با این حال، کمبود زیرساختهای صنعتی، مانند تعداد کم کارگاهها در سیستان و بلوچستان در مقایسه با میانگین کشوری، فرصتهای شغلی رسمی را محدود کرد.
نرخ بیکاری در شهرهای این استانها بین ۹تا ۱۵درصد و در روستاها بهدلیل وابستگی به کشاورزی فصلی و خشکسالی تا ۲۰درصد افزایش یافت. همچنین در سال ۱۴۰۱ بیکاری زنان جوان روستایی دوبرابر مردان بود و مهاجرت جوانان به شهرها فشار بر بازار کار شهری را بیشتر کرد.
آموزش ضعیف فنیوحرفهای و نابرابری در دسترسی به آموزش نیز بهرهوری را کاهش داده است. هرچند برنامههای شغلی مانند تجارت مرزی در کرمانشاه یا صنایع کاشی در یزد بیکاری را کم کرد؛ اما پایداری مشاغل پایین بود. جوانان چنین استانهایی بهدلیل نبود فرصتهای رسمی به مشاغل غیررسمی و ناپایدار روی میآوردند. ترکیب آموزش مهارتی با توسعه صنعتی برای پایداری مشاغل ضروری است.