عدالت سرزمینی، به مثابه تجلی فضایی عدالت اجتماعی، آرمانی است که در آن شهروندان، صرف نظر از محل سکونت، به فرصت‌های توسعه دسترسی عادلانه‌ای دارند. این مفهوم با «حق بر شهر» هانری لوفور و «عدالت فضایی» ادوارد سوجا گره خورده است که فضا را نه صحنه‌ای خنثی، بلکه عاملی فعال در بازتولید نابرابری می‌دانند. از نگاه سوجا (۲۰۱۰)، عدالت تنها در توزیع منابع( و به تعبیر کشوری در توزیع تسهیلات اشتغال و اجرای پروژه های توازن منطقه ای) خلاصه نمی‌شود، بلکه به معنای مشارکت فعال جوامع محلی در فرآیندهای تصمیم‌گیری است.