شفقنا – در ساعات پایانی زندگی امام حسین (ع) در صحرای کربلا، مجموعهای از وقایع تأثیرگذار به وقوع پیوست. این وقایع شامل وصایای معنوی امام به پایداری بر حق و پرهیز از ظلم، تدبیر ایشان برای جلوگیری از هتک حرمت پیکر مطهرشان پس از شهادت، و همچنین وداعهای پرشکوه و دردناک با اهل حرم، بهویژه حضرت سکینه (س)، بود. این لحظات، نه تنها عمق فاجعه عاشورا را به نمایش میگذارند، بلکه نمایانگر اوج ایستادگی، شهامت و ایمان امام حسین (ع) در برابر ظلم و ستم هستند.
از وصایای امام حسین (ع)
ابوحمزه ثمالی از امام باقر (علیهالسّلام) نقل میکند: چون زمان رحلت پدرم فرا رسید، مرا به سینهاش چسباند و فرمود: پسر جان، تو را به آنچه پدرم (حسین (علیهالسّلام)) تا هنگام شهادتش وصیت کرد و به آنچه پدرش (علی (علیهالسّلام)) او را به آن وصیت کرد، وصیت میکنم: پسر جان، بر حق استوار باش، هرچند تلخ باشد، (…قال ابوجعفر (علیهالسّلام): لمّا حضرت ابی علی بن الحسین (علیهالسّلام) الوقاه ضمّنی الی صدره و قال: یا بنیّ اوصیک بما اوصانی به ابی حین حضرته الوقاه و بما ذکر ان اباه اوصاه به: یا بنیّ اصبر علی الحق و ان کان مرا.[۱۱]) و نیز فرمود: پسر جان، بپرهیز از ستم کردن به کسی که یاوری جز خدا ندارد. (یا بنیّ ایّاک و ظلم من لایجد علیک ناصراً الا الله.[۱])