در یادداشت علی میرفتاح، روزنامهنگار و فعال فرهنگی آمده است:
آنهایی که در طول تاریخ به ایران حمله کردند اگرچه قسیالقلب بودند و در ستمگری ید طولا داشتند اما چندان بیفضیلت هم نبودند. اسکندر گجستک را حتی میشود در یکجاهایی ستود و اتفاقا پدران ما درایت و طبع بلند و همتش را در شعر و نثر و تاریخ ستودند، با اینکه از او زخم بسیار خوردند اما دانش و هوش و عزمش را کتمان نکردند. سعدابن ابی وقاص و انصار و اعوانش هم همینطور بودند.
در الفتوح آمده که مغیرةابن شعبه به نمایندگی از سعد در محضر ساسانیان سخنرانی حیرتانگیزی میکند که دهان درباریان و نظامیان و وزیران دانشمند ایرانی باز میماند. چنگیز و خاندانش هم اگرچه ایران را آزردند و از آباء ما خون بسیار ریختند اما شجاعت و توان نظامیشان زبانزد خاص و عام شد. نه فقط خواجه نصیر که سعدی و مولانا هم شرمسار نبودند که در میانه جنگ جانب انصاف را بگیرند و به مناسبتهایی فضیلت دشمنان را یادآور شوند.