آهنگ «جنگ زده» چاووشی را که گوش دادم، بی اختیار رفتم به دهه شصت، همانجا که لیلا، دختر شش ساله علی آبادانی – که فقط یک دست داشت-، سر فلکه ساعت شهرمان، کنار پدرش که نوشابه کوکاکولا میفروخت، مینشست، تا هر وقت پدرش که در خرمشهر موجی شده بود، به رعشه بیافتد، تمام خیابان مطهری را یک نفس بدود تا در خیابان سینما، مادرش را خبر کند، که گوشه خیابان، بساط شلغم داشت…
علی آبادانی فراموش نمیشود
آهنگ «جنگ زده» چاووشی را که گوش دادم، بی اختیار رفتم به دهه شصت، همانجا که لیلا، دختر شش ساله علی آبادانی - که فقط یک دست داشت-، سر فلکه ساعت شهرمان، کنار پدرش که نوشابه کوکاکولا میفروخت، مینشست، تا هر وقت پدرش که در خرمشهر موجی شده بود، به رعشه بیافتد، تمام خیابان مطهری را یک نفس بدود تا در خیابان سینما، مادرش را خبر کند، که گوشه خیابان، بساط شلغم داشت...