سینماپرس: «شوهر ستاره» عنوان یک اثر «فمینیستی غلیظ» است که در آغاز مخاطب خود را با کلیشههای سنتی مظلومیت زن مسلمان ایرانی مواجه میسازد.
محمدرضا مهدویپور/ «شوهر ستاره» عنوان یک اثر «فمینیستی غلیظ» است که اگر چه در آغاز مخاطب خود را با کلیشههای سنتی مظلومیت زن مسلمان ایرانی و در قالبهای متداول «موجِ اولِ فمینیسم» (First-wave feminism) مورد خطاب قرار میدهد، اما این رویکرد خویش را در امتداد اثر متحول ساخته و عمده زمان اثر را در چارچوب تصوری «موجِ سومِ فمینیسم» (Third-wave feminism) سپری مینماید و در این میان بسیار مستقیم و در لایههای اثر «اسلام» و «تفکر اسلامی» را مورد هجمه قرار میدهد و به عنوان اصل و اساس بدبختی و «فلاکت زن» در جامعه معرفی میسازد و از این جهت به سبک و سیاق «فیلمهای ضد اسلامی هالیوود» در جای جای اثر از کلیشههای دینی قاب میگیرد و این همه را همراه با تصاویری فلاکت و بدبختی انسان ایرانی تصویرسازی میکند و جالب آن است که در این مسیر به مواجهه با «دین» اکتفا نمیکند و رویکرد نمادین اثر را آشکارا در تقابل با آفریننده بشر تنظیم میکند و مخاطب خود را به انگارههای «همجنسخواهی» رهنمون ساخته و گویی میخواهد مخاطب را به این باور برساند که مشکل اصلی «اتوریته خدا» است. سلطهای که موجب وابسته بودن زن به مرد شده، وابستگی ویژهای که عامل اصلی بدبختی زن است و زنان را آنچنان دچار مشکل ساخته که به خاطر یک نطفه مجبور میسازد تا تن به تحمل و همزیستی در کنار موجودی به عنوان مرد دهند!