این پرسش جدی مطرح است: اگر نتیجه مدیریت و برنامهریزی شما، ساختن بهشتی برای مردم بوده، چرا خانوادههایتان از این بهشت بیبهرهاند؟ چرا فرزندان شما برای تحصیل، زندگی و اشتغال راهی دیاری میشوند که خودتان بارها آن را «بلاد کفر» معرفی کردهاید؟ مگر نظام آموزشی ایران که همواره از آن دفاع کردهاید، نمیتواند آینده فرزندان شما را تضمین کند؟ مگر همین کشور و استان، که خود را خادم آن میدانید، مملو از فرصتهای شغلی و تحصیلی نیست؟ این رفتار با کدام معیار و آرمان انقلاب تطابق دارد؟!