به گزارش بولتن نیوز به نقل از تسنیم، چند نکته در پس این اتفاق وجود دارد. ابتدای امر تغییر رویه فیفا با ریاست
جیانی اینفانتینو است. معمولاً پروندههای اینچنینی و شکایت بازیکنان یا
مربیان خارجی از باشگاههای ایرانی به فیفا برای رسیدن به مطالباتشان به
پروندهای پیچیده تبدیل میشد و مدتها طول میکشید تا رأیی در این خصوص
صادر شود. نمونه این پروندهها نیز شکایت تونی اولیویرا از باشگاه
تراکتورسازی است که به دو دوره قبل که در این تیم حضور داشت مربوط میشود و
مدتها زمان برد تا فیفا در این خصوص رأی صادر کند. حتی پرونده شکایت
مانوئل ژوزه از باشگاه پرسپولیس هم که همچنان جریان دارد و پرسپولیسیها به
دنبال راهی برای به توافق رسیدن هستند، جزو این پروندههاست. پروندههایی
که مربوط به دوره ریاست سپ بلاتر میشود و کمیته انضباطی فیفا در صدور رأی
سرعت عملی نداشت. شاید همین روند باعث شده باشگاههای ایرانی نظیر استقلال
رسیدگی فیفا و آرای کمیته انضباطیاش را چندان جدی نگیرند و امروز با
محرومیتی چون ممنوعیت از نقل و انتقالات روبهرو شوند.
مسئله بعدی که بارها درباره آن صحبت شده نحوه ورود بازیکنان خارجی به
فوتبال ایران است، اما بسیاری از باشگاهها و مدیران که یا تجربهای ندارند
و شاید منافعی دارند، توجهی به این موضوع نمیکنند. به طور مثال مشخص نیست
که این بازیکنها از طریق چند واسطه وارد فوتبال ایران میشوند که وقتی
پای مشکلی به وجود میآید، باشگاهها نمیدانند با چه کسی طرف حساب هستند.
واسطههایی که هر کدام به دنبال سهمی هستند و در نهایت چنین مسئلهای باعث
میشود بازیکنی که 50 تا 100 هزار دلار قیمت واقعیاش است با 300 هزار دلار
به ایران بیاید و در این بین پول بیشتر نصیب واسطهها، مدیر برنامهها و
حتی در برخی موارد نصیب مدیران و مربیان شود. بازیکنانی که کیفیت لازم را
هم ندارند، باشگاهها به دنبال نارضایتی و مشکلات مالیشان ترجیح میدهند
پول کامل آنها را پرداخت نکنند و پولی که ارزش واقعی بازیکن است را به او
بدهند. دریغ از اینکه قرارداد امضا شده ملاک است و همان بازیکن یا مربی
وقتی پول کامل خود را دریافت نمیکند، تصمیم میگیرد به فیفا شکایت کند و
باشگاههای ایرانی با اقدام قانونی محکوم میشوند.