یک فرض یا ایده بزرگ میتواند هم نعمت باشد و هم نفرین. حالا فیلم «مردی که پوست خود را فروخت» را در نظر بگیرید، یک فیلم تونسی که اخیراً در مراسم اسکار پیش روی نامزد …
یک فرض یا ایده بزرگ میتواند هم نعمت باشد و هم نفرین. حالا فیلم «مردی که پوست خود را فروخت» را در نظر بگیرید، یک فیلم تونسی که اخیراً در مراسم اسکار پیش روی نامزد بهترین فیلم بین المللی شده است. این اثر در مورد یک پناهنده سوری است که موافقت میکند بدن خود را به یک هنرمند برجسته اروپایی اجاره دهد، تا او طرحهای خلاقانهای را در پشت این شخص خال کوبی کند، و او را در یک موزه به نمایش بگذارد. به طور حتم این یک مفهوم و ایده کاملاً اورجینال است که با پیچیدگیهای سیاسی، هنری و اخلاقی عجین شده است؛ اما آیا یک ایده ناب به تنهایی حکم خوب بودن یک فیلم را تضمین میکند؟! این ایده موجود در فیلم به تنهایی یک مفهوم بسیار خوبی است که فیلم خودش نمیتواند مطابق با آن عمل کند. بنابراین، بهترین قسمت از کل تجربه دیدن این اثر ممکن است خواندن خلاصه داستان باشد. در ادامه با نقد فیلم The Man Who Sold His Skin همراه ویجیاتو باشید.