«پایین نردبان» به کارگردانی فرزین محدث بیش از آنکه روایتی خطی باشد، تجربهای از ذهن و خاطره است؛ نمایشی که با اتکا به ساختار مونولوگمحور و اجرای منسجم، مخاطب را به لایههای روان انسان معاصر میبرد.
به گزارش مجله خبری نگار/برنا- کیارش وفائی- نمایش «پایین نردبان» جهان خود را نه بر پایهی یک روایت مرکزی و خطی، بلکه از برخورد خردهروایتهایی شکل میدهد که در قالب مونولوگ به صحنه میآیند؛ روایتهایی که در ظاهر مستقل هستند، اما در ساختار درونی اثر به یکدیگر گره خوردهاند. هفت بازیگر در جایگاه راوی در اثر حضور دارند و هر کدام در مونولوگ خود، روایت یا مونولوگ بازیگری دیگر را ادامه میدهند یا باز میگویند. در نتیجه، روایت از ذهنی به ذهن دیگر منتقل میشود و تجربهای فردی به تجربهای جمعی بدل میگردد.