Faryad
امیدم را مگیر از من خدایا خدایا خدایا
دل تنگ مرا مشكن خدايا خدايا خدايا
من دور از آشيانم سر به آسمانم بي نصيب و خسته
ماندم جدا ز ياران از بلاي طوفان بال من شكسته
اميدم را مگير از من خدايا خدايا خدايا
دل تنگ مرا نشكن خدايا خدايا خدايا
از حريم دلم رفته رنگ هوس روز و شب به كه گويم در درون قفس
وه كه دست قضا بسته بال مرا روز و شب ز گلويم ناله خيزد و بس
ميزنم فرياد هرچه باداباد واي از اين طوفان واي از اين بيداد