09 ارديبهشت 1405
در دل شلوغیهای تهران، جایی میان رفتوآمد آدمها و موج پرچمها، «اجتماع امام رضاییها» فقط یک مراسم ساده نبود؛ بیشتر شبیه صحنهای زنده بود که مردم در آن، خودشان را روایت میکردند. روایتی از کنار هم بودن، از هویت مشترک، و از حضوری که صرفاً تماشایی نبود، بلکه شکلدهنده بود.
خورشید آرامآرام از آسمان کنار میرفت، اما خیابان انقلاب و مسیر منتهی به آزادی تازه جان گرفته بود. جمعیت بیوقفه حرکت میکرد؛ خانوادههایی که با وسایل ساده آمده بودند، افرادی با پرچم در دست، و حتی کسانی که فقط برای دیدن آمده بودند، اما خیلی زود جزئی از فضا میشدند.
چهارراه ولیعصر، نقطهای بود برای مکث؛ نه توقف، بلکه تجربه. اینجا دیگر فقط یک گذرگاه نبود، بلکه به میدانی از ایدهها تبدیل شده بود. صداها در هم تنیده بودند؛ موسیقی، خنده، گفتوگو و هیجان.
در «استودیو لباهنگ»، نوجوانها مقابل دوربین میایستادند و با اجرای هماهنگ، حالوهوای حماسی خلق میکردند. اطرافشان پر از تماشاگرانی بود که یا ثبت میکردند، یا لبخند میزدند، یا منتظر بودند وارد این تجربه شوند.