مناجات دلشکسته با خدا، گفتگویی عاشقانه و صمیمانه با خالق هستی است. در این گفتگو، انسان با تمام وجود خود به سوی خداوند متعال روی آورده و از عمق دل، نیازها، خواسته ها و امیدهای خود را بیان می کند. مناجات، پل ارتباطی بین بنده و خالق است و به انسان آرامش، امید و اطمینان خاطر می بخشد. با مناجات، ارتباط انسان با خدا قوی تر شده و ایمان او به خداوند افزایش می یابد. همچنین در هنگام مناجات، انسان به درون خود می نگرد و به شناخت بهتری از خود و نقاط ضعف و قوت خود می رسد.
سپاس میگویم خدای خوبم را کـه زندگیم خوب اسـت..
صبحم قشنگ اسـت و شبم ارام….
خدایا . . .
روزم رابا نام و حضور تو آغاز میکنم
ﺧﺪاﯾـــــﺎ ﺷِﻔـــﺎ ﯾﻌﻨــﯽ “ﺗــــــــــــــــــﻮ”
ﻣـــﻦ ﻣﺠﻤــــﻮﻋــــﻪ اي مــی شــــوم از دردﻫـــﺎ…
یا فتاح
بوی ناب بهشت میدهد همه ی ي نام هاي قشنگ تو …
عطا کردی خطا کردم، خطا کردم عطا کردی
وفا کردی جفا کردم، جفا کردم وفا کردی
مرا هر لحظه زنجیر گناهی بود بر گردن
تو خواندی و مرا از آتش دوزخ رها کردی
به حق شاه مردان
بهارا! حال زارم را بگویم؟
دل بی برگ و بارم را بگویم؟
تو با حال غریبان آشنایی
دل دور از دیارم را بگویم؟
الهی! هرچه هستم از تو دورم
خدایا! کشتی ام بی بادبان است
دلم را دل نگو، آتشفشان است
کویرم، روسیاهم، سوت و کورم
الهی! هرچه هستم از تو دورم
خدایا!….
از آستان مهرت نومیدمان مساز .
پــروردگارا . . .
از حرکت میایستند ؛
خدای خوب من …
دل بسته ایم …
شناساندی به من یکتایی ات را
نمایاندی به من زیبایی ات را
اسیرم کن که آزاد تو باشم
خرابم کن که آباد تو باشم
چه بهتر است ببخشم به لطف و احسانم
چگونه جسم ضعیف تو را بسوزانم؟
شرار قهر مرا آب بحر، کافی نیست
مگر ز اشک تو آبی بر آن بیفشانم
خدای مهربانم دلم را بـه تو میسپارم
مهربانا هزاران شکر کـه در کنارمان هستی و قرار و آرام دلهای بیقرارمان جز تو چه جوییم و جز تو کـه را خوانیم کـه همه ی تویی و جز تو همه ی هیچ، خداوندا… لحظاتمان را قرین رحمت و مهربانی ات بفرماو ما را در ادامه راهمان تنها مگذار کـه یک لحظه بی تو ویرانی دنیاییست