شنبه ۱۰ مرداد ۱۴۰۵ – ۱۴:۲۱
پیشنویس دنیای آرزوها
حوزه/ در پیادهروی اربعین، غبار جاده تمام مرزها و طبقات را میزداید و همه فقط «زائر» میشوند. ایثار بیچشمداشت میزبانان عراقی و آرامش پیادهروی، عصیانی است علیه سرعت و منطق سرمایهداری جهان مدرن. حسین(ع) در این جاده مغناطیسی است که به زبان مشترک همه انسانهای آزاده تبدیل میشود.
خبرگزاری حوزه | دنیا مرزها را اختراع کرد تا آدمها را در جعبههای کوچک طبقه، پاسپورت، ملیت و سیاست دستهبندی کند. برخی از ما عادت کردهایم خودمان را با مارک لباسهایمان، مدل ماشینهایمان و جایگاه شغلیمان تعریف کنیم. اما اینجا روی این جادهی آسفالت داغ و غبارآلود که نجف را به کربلا وصل میکند، تمام این ساختارها فرو میریزد. اینجا مرزها اولین قربانیان پیادهروی هستند.
کافی است چند کیلومتر قدم بزنی تا غبار جاده روی سر و صورتت بنشیند. غبار بیرحمترین و در عین حال عادلانهترین پاککنندهی تفاوتهاست. غبار که روی چهرهات بنشیند، دیگر فرقی نمیکند پزشک جراح یک بیمارستان لوکس در تهران باشی، تاجر بازار بغداد، یا کشاورز سادهای از دورافتادهترین روستای هندوستان. همهچیز در یک فرمول ساده خلاصه میشود: «زائر بودن». پاهایی که در خانه روی فرشهای ابریشم قدم میگذارند، اینجا همسرنوشت پاهای تاولزدهی مردی میشوند که تمام داراییاش یک جفت دمپایی پلاستیکی کهنه است. این یک همدلی قلبی و خودخواسته است؛ جایی که هیچکس نمیخواهد از دیگری بالاتر باشد.