سینماپرس: «فرزاد موتمن» با اشاره به رویکرد جدید متولیان سازمان سینمایی در دولت چهاردهم و تمرکز بر موجودیتی با عنوان سینمای شاعرانه و بیان این مطلب که واقعاً تعریف مشخصی از «سینمای شاعرانه» نداریم؛ گفت: سینما قبل از هر چیز باید سینما باشد؛ میخواهد شاعرانه باشد یا نباشد! مهم این است که سینما باشد.
«فرزاد موتمن» سینماگر و یکی از اعضای هیات داوران چهل و سومین دوره جشنواره جهانی فجر در گفت و گو با خبرنگار سینماپرس در مورد ماهیت شاعرانگی در سینمای ایران به عنوان رویکرد جدید متولیان سازمان سینمایی در دولت چهاردهم و مشخصا تمرکز معاون ارزشیابی و نظارت سازمان سینمایی در جایگاه دبیر این دوره از جشنواره جهانی فجر؛ اظهار داشت: واقعاً تعریف مشخصی از «سینمای شاعرانه» نداریم. ما در تاریخ سینما گرایشهای شاعرانه داشتهایم؛ از جمله رئالیسم شاعرانهٔ سینمای فرانسه در دهههای ۳۰، ۴۰ و حتی ۵۰ قرن گذشته. همینطور در آثار ویم وندرس لحظاتی هست که بهراحتی میتوان آنها را شاعرانه دانست. من همیشه مثالی از فیلم «پاریس، تگزاس» میزنم: یک اکستریم لانگشات از ماشینی در جاده، لکهای از ابر، یک ابر پنبهای بالای سر ماشین. چون در نمای باز هستیم، سرعت ماشین خیلی تند دیده نمیشود؛ دوربین ماشین را دنبال میکند و آدم بیاختیار یاد شعر سهراب میافتد که «آسمان مکثی کرد…»