سینماپرس: «علی روئینتن» با اشاره به رویکرد جدید متولیان سازمان سینمایی در دولت چهاردهم و تمرکز بر موجودیتی با عنوان سینمای شاعرانه و بیان این مطلب که فیلم هایی که در سال های اخیر به اسم سینمای شاعرانه ساخته می شود بیشتر شبیه ژانگولربازی است؛ گفت: ما یک نوعی از سینمای شاعرانه «منتسب» داریم؛ سینمایی که بین شرق و غرب معلق است، مثل بعضی از فیلمهای پاراجانف و امثال آن. این جریان آنقدر در روشنفکری افراط کرده که از تماشاگرهایش دور افتاده است و ما متأسفانه بهشدت در همین فضا سقوط کردهایم.
«علی روئینتن» فیلمنامه نویس و کارگردان سینما در گفت و گو با خبرنگار سینماپرس در مورد ماهیت و تعریف شاعرانگی در سینمای ایران به عنوان رویکرد جدید متولیان سازمان سینمایی در دولت چهاردهم و مشخصا تمرکز معاون ارزشیابی و نظارت سازمان سینمایی در جایگاه دبیر این دوره از جشنواره جهانی فجر؛ اظهار داشت: آقای دکتر حسینی یک حرف عجیبی زدند که برای خود من واقعاً بسیار جذاب بود و حتی باعث شد احترامم به ایشان بیشتر شود، چون قبل از آن چندان ایشان را نمیشناختم. ایشان گفتند تنها راه فریاد زدن فرهنگمان برای تقابل با سانسور، با سینمای زیرزمینی و حتی مقابله با پروانههای کذب و… سینمای شاعرانه است. اگر بیاییم این حرف را بررسی کنیم و ببینیم فخر هنر ما، تمدن ما و فرهنگ ما به چیست، میرسیم به شعر! کافی است به سردر سازمان ملل نگاه کنیم. هنر جهانی ما و هنری که فقط متعلق به خودمان است شعر است.