معنی و مفهوم شعر لطف خدا فارسی پایه یازدهم از وحشی بافقی
در این پست، معنی و مفهوم شعر لطف خدا از وحشی بافقی (کتاب فارسی یازدهم) را برای شما دوستان عزیز آماده کرده ایم. با دانشچی همراه باشید.
معنی شعر لطف خدا
۱- به نام چاشنی بخش زبان ها
حلاوت سنج معنی در بیان ها
معنی: به نام خدایی که بردن نامش، سخن را شیرین می کند و معیار دلنشین بودن یک سخن، بردن نام اوست. (نام خدا در هر کلامی که برده شود به آن معنا و ارزش می بخشد.)
۲- بلند آن سر که او خواهد بلندش
نژند آن دل که او خواهد نژندش
معنی: هرکه را بخواهد عزت و اقتدار می بخشد و هرکه را بخواهد خوار و ذلیل می کند. (اشاره به آیه یعزٌُ مَن یشاء و تُذلٌُ مَن تشاء)
بلند کردن سر: کنایه از عزت و مقام دادن
رای: اندیشه
۷- خرد را گر نبخشد روشنایی
بماند تا ابد در تیره رایی
معنی: اگر خداوند به عقل انسان روشنایی (علم) ندهد، تا ابد در تاریکی جهل و کج اندیشی باقی خواهد ماند.
۸- کمال عقل آن باشد در این راه
که گوید نیستم از هیچ آگاه
معنی: وقتی عقل انسان کامل میشود که بداند از هیچ چیز آگاه نیست و بگوید: نمی دانم. (یعنی اگر کسی بسیار دانا و عاقل شود، به جهل خود اقرار خواهد کرد و همین اقرار کردن به جهل نشان می دهد که انسان عاقل شده است.)
پیشنهادی: معنی شعر لطف تو
اختصاصی-دانشچی