اقتصاد۲۴- تورم در ایران دیگر یک شاخص اقتصادی نیست؛ یک سبک زندگی است. سبکی ناخواسته که مردم را از «انتخاب» به «حذف» رسانده است. حذف تفریح، حذف پسانداز، حذف خریدهای غیرضرور و گاهی حتی حذف بخشی از سبد خوراک. جایی که کارت کشیده میشود، اما موجودی کم میآورد. جایی که «بگذارید بعدا بردارم» تبدیل به جمله تکراری این روزهای مردم شده است. اعداد رسمی از رشد اقتصادی سخن میگویند و گزارشهای مرکز آمار ایران درصدها را ردیف میکنند. اما در سطح خیابان، روایت دیگری جریان دارد: روایت «دخلهایی که به خرج نمیرسد.» حقوقها افزایش پیدا میکند، اما قیمتها سریعتر میدوند. نتیجه روشن است؛ کوچکشدن تدریجی سفرهها و بزرگشدن اضطراب ماهانه. بازار هم این تغییر را فهمیده است.
ویترینها هنوز پر از کالاست، اما شیوه خرید عوض شده: «خرید اقساطی»! «الان بخر، بعدا پرداخت کن» به قاعده خرید تبدیل شده است. از لوازم خانگی، موبایل گرفته تا خدمات درمانی و حتی کالاهای مصرفی! مردم آینده درآمدشان را خرج امروز میکنند. تورم مزمن، بیش از آنکه جیبها را خالی کند، افقها را کوتاه میکند. جامعهای که مدام نگران قیمت فرداست، فرصت فکر کردن به توسعه، سرمایهگذاری یا حتی آرامش را از دست میدهد. شاید خطرناکترین نشانه همین باشد: عادیشدن قسط و بدهی و زندگی در حالت انتظار.