کارگر میگوید تا وقتی شاغل بود، حقوقش از تورم عقب میماند و حالا که بیکار شده، میان اختلاف با کارفرما، سابقه بیمه ناقص و تأخیر اداری منتظر مقرری است؛ کارفرما اما از رکود، هزینههای فزاینده و ناتوانی در حفظ شغلها میگوید.
اقتصاد۲۴- کارگر میگوید تا وقتی شاغل بود، حقوقش به آخر ماه نمیرسید و حالا که بیکار شده، بیمه بیکاریاش به چند روز اول ماه بیشتر نمیرسد؛ کارفرما، اما دفتر حسابش را جلو میگذارد و میگوید فروش کم شده، هزینهها بالا رفته و نگهداشتن همان شغل نیز دیگر آسان نیست. میان این دو روایت، پروندهای مانده که باید مشخص کند پایان همکاری «استعفا» بوده یا «اخراج»؛ پروندهای که قبض اجاره و هزینه خوراک منتظر نتیجه آن نمیماند.
رضا هشت سال در یک کارگاه قطعهسازی کار کرده است. صبح زود از خانه بیرون میرفته، اضافهکاری میمانده و گاهی جمعهها نیز سر کار حاضر میشده است. تا چند ماه قبل، مشکل اصلی او بیکاری نبود؛ مشکل این بود که با وجود داشتن شغل، باز هم نمیتوانست مخارج خانوادهاش را پوشش دهد.