به گزارش خبرنگار مهر، در شرایطی که اقتصاد ایران بیش از هر زمان دیگری به ابزارهای نوین برای تجهیز منابع و هدایت آن به سمت تولید نیاز دارد، راهاندازی صندوقهای ارزی را باید یکی از سیاستهای مهم و آیندهنگرانه بانک مرکزی دانست. این صندوقها، اگرچه در آغاز با پرسشها و ابهاماتی همراه شدهاند، اما در ذات خود میتوانند پلی میان منابع ارزی راکد و نیازهای واقعی بخش تولید، صادرات و توسعه زیرساختهای اقتصادی باشند. اهمیت این سیاست از آنجا بیشتر میشود که کشور در سالهای اخیر با دو چالش همزمان روبهرو بوده است؛ از یک سو بخشی از منابع ارزی مردم و فعالان اقتصادی به دلیل نبود ابزار مطمئن، خارج از چرخه رسمی اقتصاد باقی مانده و از سوی دیگر، پروژههای ارزآور و مولد برای تامین مالی با محدودیت جدی مواجه بودهاند.
صندوقهای ارزی دقیقا در نقطه اتصال این دو نیاز شکل میگیرند. یعنی سازوکاری که بتواند منابع سرگردان را با حفظ جذابیت برای سرمایهگذار، به سمت طرحهایی ببرد که هم بازده اقتصادی دارند و هم به افزایش توان تولیدی و صادراتی کشور کمک میکنند. از این منظر، این سیاست صرفا یک ابزار مالی نیست، بلکه بخشی از یک رویکرد کلان برای تعمیق بازار مالی، کاهش فشار بر بازار آزاد ارز و تقویت سرمایهگذاری مولد است.
منابع ارزی از رکود تا تولید