شفقنا- روزنامه جمهوری اسلامی در سرمقاله خود با عنوان«افزایش تعطیلات با کدام منطق؟» این گونه آورده است:
تلاش جمعی از نمایندگان مجلس برای اضافه کردن یک روز بر تعطیلات هفتگی کشور، از جهات مختلف خلاف منافع عمومی است.
اول اینکه در کشوری که دارای مشکلات اقتصادی فراوان است، وقت نمایندگان مجلس باید بیش و پیش از هر چیز صرف حل این مشکلات شود. اگر روزی کشور توانست از بحران اقتصادی رهائی یابد و به ثبات کامل برسد و مردم دغدغه معیشتی نداشته باشند، نوبت به اموری از قبیل تغییر میزان تعطیلات کشور میرسد. تنها در آن صورت است که میتوان صرف شدن وقت مجلس برای بحث کردن درباره این قبیل امور را مجاز دانست.
دوم اینکه وقتی کشور دچار بحران اقتصادی است، وجود چنین بحرانی به معنای نیازمند بودن مردم و مسئولان به اختصاص دادن وقت بیشتر برای کار و تلاش جهت تولید، برطرف ساختن موانع رونق اقتصادی و تأمین رفاه عمومی است. اگر کشوری در اوج رونق اقتصادی قرار داشته باشد شاید بتواند درباره افزودن بر تعطیلات بحث و بررسی کند و به تصمیم مناسبی برسد، اما کشوری که میزان فقر مردم در آن رو به افزایش است، باید از نیروی کار خود برای افزایش تولید، بالا بردن میزان ثروت کشور و توزیع آن میان مردم حداکثر بهره برداری را به عمل آورد. در چنین کشوری، رفتن به طرف افزایش میزان تعطیلات اقدامی منطقی نیست و دقیقاً حرکت کردن در جهت عکس منافع ملی است. ایران، امروز به کار و تلاش بیشتر نیاز مبرم دارد و بهره برداری حداکثری از وقت، عامل بسیار مهم و مؤثری برای مبارزه با فقر و بحران مزمن اقتصادی است. نمایندگان مجلس باید به جای تلاش برای افزایش میزان تعطیلات، راهکارهائی برای استفاده بیشتر از زمان با هدف کمک کردن به رونق اقتصادی و فقرزدائی پیدا کنند.
و سوم اینکه اکنون کشور ایران از نظر میزان تعطیلات در میان کشورهای جهان در جایگاه مناسبی قرار دارد ولی با اضافه شدن یک روز بر تعطیلات هفتگی به صورت چشمگیری با فاصله زیاد در صدر فهرست کشورهای با تعطیلات بیشتر قرار خواهد گرفت.
در سال ۱۴۰۲ میزان تعطیلات کشور اعم از هفتگی و رسمی ۸۱ روز (۲۹ روز تعطیلات رسمی و ۵۲ جمعه) است. این میزان تعطیلات برای کشور، امری معقول و منطقی به نظر میرسد به ویژه کشوری که نیازمند تلاش نیروها برای ایجاد رونق اقتصادی، افزایش سطح علمی و جبران عقب ماندگیها در زمینههای مختلف است. با افزوده شدن یک روز در هفته بر تعطیلات، مجموع تعطیلات سالانه به ۱۳۳ روز میرسد. این میزان تعطیلات سالانه که ۳۴ روز بیش از یک سوم کل ایام سال است به این معنا خواهد بود که در طول سال فقط حدود ۷ ماه از نیروی کار استفاده شود و بیش از چهار ماه همه چیز در کشور تعطیل باشد! به این رقم غیرمنطقی، اگر تعطیلات پیشبینی نشدهای که در اثر حوادث یا بعضی مناسبتها بر کشور تحمیل میشود را نیز اضافه کنید چه بسا گاهی میزان تعطیلات تا نزدیک نصف سال برسد. آیا این میزان تعطیلات برای کشوری که به کار و تلاش زیادی برای جبران عقب ماندگیها نیازمند است، حیرتآور و بشدت زیانبار نیست؟!
تعطیل شدن دو روز در هفته (اضافه شدن پنجشنبه یا شنبه به تعطیلات هفتگی در کنار جمعه) که مجموع تعطیلات سالانه را به ۱۳۳ روز میرساند، در مقایسه با تعطیلات رسمی سایر کشورها نیز رقم بالاتری را تشکیل میدهد. بالاترین رقم تعطیلات رسمی مربوط به عربستان است که ۱۲۶ روز میباشد و چین، ژاپن، مالزی و آمریکا به ترتیب با ۱۲۴، ۱۲۰ و ۱۱۹ روز در ردیفهای بعدی قرار دارند و فاصله آنها با ۱۳۳ روز پیشبینی شده برای ایران، بین ۹ تا ۱۴ روز است.
شاید پیشنهاد دهندگان اضافه شدن تعطیلی یک روز در هفته به تعطیلات کشور، اطلاعی از نتیجه پیشنهادشان نداشته باشند و به این نکته توجه نکرده باشند که سالانه حدود ۴ ماه و نیم تعطیل شدن کشور چه خسارت هنگفتی به بنیه علمی، اقتصادی و پیشرفت کشور وارد خواهد کرد. به نمایندگان مجلس پیشنهاد میکنیم واقعیتهای برشمرده در این مقاله را در نظر بگیرند و با کنار گذاشتن موضوع افزایش تعطیلات، وقت خود را صرف پیدا کردن راهکارهائی برای خارج شدن کشور از بحران اقتصادی کنند.