«بیست‌ویک»؛ میان انتظار مخاطب و خواست مؤلف

«بیست‌ویک» از معدود سریال‌های این روزهای نمایش خانگی است که بیش از آنکه بر سر کیفیت ساخت محل بحث باشد، بر سر ماهیت خود اختلاف نظر ایجاد کرده است؛ اثری که از نگاه برخی منتقدان، درام روان‌شناختی درباره زخم‌های گذشته است و از نگاه برخی دیگر، نتوانسته انتظارات مخاطب یک سریال جنایی و اجتماعی را برآورده کند. اختلافی که پرسش‌های مهم‌تری را درباره کارکرد نمایش خانگی، نسبت آثار با جامعه و جایگاه ژانر در تولیدات امروز ایران پیش می‌کشد.
«بیست‌ویک» از معدود سریال‌های این روزهای نمایش خانگی است که بیش از آنکه بر سر کیفیت ساخت محل بحث باشد، بر سر ماهیت خود اختلاف نظر ایجاد کرده است؛ اثری که از نگاه برخی منتقدان، درام روان‌شناختی درباره زخم‌های گذشته است و از نگاه برخی دیگر، نتوانسته انتظارات مخاطب یک سریال جنایی و اجتماعی را برآورده کند. اختلافی که پرسش‌های مهم‌تری را درباره کارکرد نمایش خانگی، نسبت آثار با جامعه و جایگاه ژانر در تولیدات امروز ایران پیش می‌کشد.

زهرا طاهریان/صبا، سریال «بیست‌ویک» در حالی به پخش خود ادامه می‌دهد که واکنش‌های متفاوتی را میان منتقدان برانگیخته است. برخی از منتقدان، این مجموعه را تجربه‌ای متفاوت در ژانر جنایی و پلیسی می‌دانند و برخی دیگر نسبت به انتخاب بازیگران و میزان تأثیرگذاری شخصیت‌های اصلی نقدهایی مطرح می‌کنند. در میز نقد این هفته صبا، پریسا ساسانی، محمد مرشدلو و جبار آذین از زوایای مختلف به بررسی این مجموعه پرداخته‌اند؛ از ساختار روایی و شیوه شخصیت‌پردازی گرفته تا کیفیت بازی‌ها، نسبت اثر با مسائل اجتماعی و جایگاه سریال‌های شبکه نمایش خانگی در تولیدات امروز ایران. «بیست‌ویک» به کارگردانی بهنام بهزادی، تهیه‌کنندگی حسن علی‌زاده و میثم نورانی و نویسندگی مسعود خاکباز، از اول اردیبهشت ۱۴۰۵ در پلتفرم فیلم‌نت منتشر شده و در ژانر جنایی ـ پلیسی روایت می‌شود.

منبع  : رسانه فرهنگ هنر صبا

برای مشاهده کامل مطلب کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *