دوشنبه عصر ۸ تیرماه ۱۴۰۵، خیابان حجاب حالوهوای دیگری داشت. در مرکز آفرینشهای فرهنگی هنری کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، جمعی از شاعران و دوستداران شعر گرد هم آمده بودند تا در محفل ادبی «باید برخاست»، با زبان شعر از دردها و دلتنگیهای این روزها بگویند.
محفلی که بیش از آنکه یک برنامه رسمی باشد، شبیه گردهمایی دلهایی بود که با واژهها میخواستند از اندوه مشترک سخن بگویند؛ از دانشآموزان مدرسه میناب که نامشان در بسیاری از شعرها تکرار شد و از یاد رهبر شهید که نامش در میان ابیات، با حس احترام و دلتنگی جاری بود.
شاعران یکی پس از دیگری پشت تریبون رفتند و هرکدام سهمی از این اندوه و امید را با کلمات خود روایت کردند. علیرضا قزوه، افشین اعلا، نسترن حاتمی، ریحانه نوری، حبیب نزاری، رباب کلامی، ماهرخ درستی، سیدعلیرضا حسینی، اکرم سادات هاشمی، مریم زندی، طیبه شادمانی، حمید هنرجو، مصطفی محدثی، سعیده اصلاحی، فاطمه نانیزاد، سیده فرشته حسینی، هادی خودشایان، حمیده سیوانی، محمود اکرانفر، حاذق، اعلایی و حسین دهنوی از جمله شاعرانی بودند که با خوانش سرودههای خود، حالوهوای سالن را میان اندوه و حماسه به حرکت درآوردند.