مستندسازی درباره شهدا، اگرچه در نگاه اول با تصویر میدان، جمعیت و لحظه وداع شناخته میشود، اما در لایه عمیقتر به تلاشی برای فهم زندگی، منش و اثر اجتماعی آنها تبدیل میشود. میلاد خوشنواز در گفت و گو با میزان، از همین زاویه به روایت شهدا نگاه میکند؛ زاویهای که در آن، لحظه شهادت تنها پایان یک مسیر است و اصل ماجرا در شناخت همان مسیری شکل میگیرد که یک انسان را به چنین جایگاهی رسانده است. او در این گفت و گو از تفاوت روایت شهدای جنگ ۱۲ روزه با تجربههای پیشین، نقش تدوین در جان گرفتن مستند، ضرورت توجه به مخاطب جوان و نیز اهمیت ثبت دگرگونی مردم در رویدادهای بزرگ سخن میگوید.
آیا برای تمام مستندها از یک خط روایت مشخص استفاده میکنید یا شیوه کار تغییر میکند؟
قطعا روایت به موضوع بستگی دارد. ما شهدایی داشتیم که هیچ عکس یا تصویر آرشیوی از دوران زندگی آنان نداشتیم و مجبور بودیم به صورت آرشیومحور پیش برویم. اما شهدای شاخص که دسترسی به دوربین و فیلم داشتند، شیوه متفاوتی را میطلبند. من مستندهای دیگری هم مثل «عبرت» درباره اتفاقات لیبی یا پیروزی اراده درباره جنگ ۱۲ روزه را کارگردانی کردم که نشان میدهد خط روایت هر کار، متناسب با محتوای آن شکل میگیرد.