منتظری در گفتوگو با میزان اظهار کرد: اگر بخواهم وضعیت امروز سینمای ایران را در یک جمله توصیف کنم، میگویم بزرگترین بحران امروز سینمای ایران، بحران سیاستگذاری است. سالهاست درباره بودجه، اکران، تولید و جشنواره حرف میزنیم، اما کمتر درباره این سؤال اساسی صحبت میکنیم که اساساً سازمان سینمایی کشور قرار است سینمای ایران را به کدام مقصد برساند؟ امروز اگر از بدنه حرفهای سینما بپرسید مهمترین اولویت سازمان سینمایی چیست، بعید میدانم پاسخ روشنی وجود داشته باشد. این یعنی ما با خلأ راهبرد مواجه هستیم؛ خلأیی که به اعتقاد من، از هر بحران مالی خطرناکتر است.
این منتقد سینما ادامه داد: مدیریت فرهنگی زمانی معنا پیدا میکند که بتواند مسیر ترسیم کند، نه اینکه صرفاً امور جاری را اداره کند. اداره روزمره، هنر مدیریت نیست. هنر مدیریت، ساختن آینده است. متأسفانه احساس من این است که سازمان سینمایی در ماههای اخیر بیشتر درگیر مدیریت روزمره بوده تا ترسیم افق. وقتی افق وجود نداشته باشد، تصمیمها هم به اقدامات پراکنده تبدیل میشوند؛ جشنواره برگزار میشود، شورا تشکیل میشود، احکام صادر میشود، اما این پرسش همچنان بیپاسخ میماند که این تصمیمها قرار است کدام مسئله واقعی سینمای ایران را حل کنند.
وی تصریح کرد: به همین دلیل معتقدم خبر معرفی شورای سیاستگذاری جشنواره فیلم کوتاه تهران، بهتنهایی موضوع اصلی نیست. این خبر فقط یک نشانه است؛ نشانهای از نوع نگاه مدیریتی که سالهاست بر بخشی از مدیریت فرهنگی حاکم شده است. ما بیش از آنکه سیاست تولید کنیم، ساختار تولید میکنیم؛ بیش از آنکه راهبرد ارائه دهیم، شورا تشکیل میدهیم.