به گزارش خبرنگار ایبنا، نقدینگی یک متغیر یکدست نیست؛ بخشی از آن در قالب «پول» نگهداری میشود که درجه نقدشوندگی بسیار بالاتری دارد و میتواند سریعتر وارد بازار کالا، خدمات، ارز، طلا، مسکن یا سایر داراییها شود؛ بخش دیگر در قالب «شبهپول» قرار دارد که عمدتاً سپردههای مدتدار و منابع ماندگارتر بانکی را دربر میگیرد و در شرایط عادی سرعت انتقال پایینتری به بازارها دارد. از این زاویه، پرسش اصلی این گزارش آن نیست که نقدینگی چقدر رشد کرده، بلکه این است که نقدینگی در چه شکلی نگهداری شده و این شکل نگهداری چه پیامی برای ثبات پولی، رفتار سپردهگذاران، ریسک نقدینگی بانکها و انتقال فشارهای تورمی دارد.
در تعریف آماری بانک مرکزی، نقدینگی از دو جزء اصلی تشکیل میشود: پول و شبهپول. پول شامل اسکناس و مسکوک در دست اشخاص و سپردههای دیداری است؛ یعنی منابعی که تقریباً بلافاصله قابلیت خرج شدن، انتقال یا تبدیل به داراییهای دیگر را دارند. شبهپول عمدتاً شامل سپردههای مدتدار و منابعی است که درجه ماندگاری بیشتری در شبکه بانکی دارند. بنابراین، اگرچه پول و شبهپول هر دو بخشی از نقدینگیاند، اما از منظر رفتار اقتصادی، اثر یکسانی بر تورم، بازار ارز و ریسک نقدینگی بانکها ندارند. پول، نقدشوندهتر و واکنشپذیرتر است؛ شبهپول، در صورت اتکا به اعتماد و نرخهای واقعی مناسب، میتواند نقشی تثبیتکنندهتر در شبکه بانکی داشته باشد.