به طور معمول ترس را در زمره احساسات منفی به حساب میآوریم اما محبوبیت ژانر هنری وحشت نشان دادهاست که ترس میتواند زیبا و حتی لذتبخش باشد. سالانه میلیونها نفر وقت و پولشان را صرف …
به طور معمول ترس را در زمره احساسات منفی به حساب میآوریم اما محبوبیت ژانر هنری وحشت نشان دادهاست که ترس میتواند زیبا و حتی لذتبخش باشد. سالانه میلیونها نفر وقت و پولشان را صرف تماشای فیلمها یا مطالعه داستانهای ترسناک میکنند. اگر از این حس بیزار بودیم، چنین کاری منطقی نبود. شخصا هر وقت میخواهم از شر افکار مزاحم در امان بمانم، یک فیلم ترسناک میبینم. در سنمای ایران هم چندتایی فیلم در ژانر وحشت ساخته شدهاست. گذشته از تعداد اندک این آثار، کیفیت پایین آنها، یا به عبارت بهتر، ترسناک نبودن آنها جای تامل دارد. سوالی که در این نوشتار به دنبال پاسخ آن هستیم. چرا از فیلم ترسناکهای ایرانی نمیترسیم؟
دو عامل ناشناختگی و شناختگی موجب برانگیختن حس ترس در انسان میشود. ترس از ناشناخته واضح است. همه ما از چیزی که نمیشناسیم، پیش از این ندیدهایم و نمیتوانیم رفتارش را پیشبینی کنیم میترسیم. اما ترس از آنچه شناختهایم منحصر به فرد و ناخودآگاه است. یعنی هر کس ترسهای شناخته شده مخصوص به خود را دارد که در مواجهه با المانهای آن میترسد. این ترسهای منحصر به فرد معمولا ریشههای بومی و ملی دارند. برای نمونه ما ایرانیها از جن میترسیم و اروپاییها از ومپایر.