مسئولان نظام جمهوری اسلامی از صدر تا ذیل درباره وحدت کلمه شعارهای خوبی میدهند، همایشهای زیادی برگزار میکنند، بودجههای قابل توجهی برای اعلام ضرورت وحدت کلمه صرف میشود، در موارد مختلف تعارفات زیادی با همدیگر تیکهپاره میکنند و عناوین و القاب خوبی برای همدیگر بکار میبرند ولی خروجی اینهمه شعار و تعارفات و دور همدیگر جمع شدنها و صرف بودجههای کلان چیزی نیست که به وحدت کلمه کمک کند.
آنچه در جامعه دیده میشود دوقطبی عمل کردن و هر روز شدیدتر شدن تفرقه است. برای یک نظام سیاسی زیبنده نیست بعد از گذشت چند دهه نتواند درباره اینکه مذاکره خوبست یا نه، تصمیم روشن و قطعی بگیرد. برای یک نظام اسلامی مناسب نیست بعد از سالها جدال نتواند درباره بعضی احکام دینی و چگونگی اجرای آنها به نتیجه روشنی برسد.