در منظومه معرفتی و کنشگری انقلاب اسلامی ایران «حضور مردم» فراتر از یک ابزار سیاسی، سرچشمه اصلی قدرت نرم و سرمایهای راهبردی برای عبور از بحرانها، خنثیسازی فتنهها و بازسازی امید اجتماعی است.
در منظومه معرفتی و کنشگری انقلاب اسلامی ایران «حضور مردم» فراتر از یک ابزار سیاسی، سرچشمه اصلی قدرت نرم و سرمایهای راهبردی برای عبور از بحرانها، خنثیسازی فتنهها و بازسازی امید اجتماعی است. پدیده بینظیر همایش جهانی اربعین، به عنوان الگوی تمدنی حرکت عمومی مردمپایه، تجلیگاه ایمان، محبت ولایی، ایثار، نظم خودجوش و همبستگی است. این الگوی بیبدیل حرکت عمومی، همواره به عنوان یک فرمان و سفارش قطعی در مسیر تمدنسازی مورد تأکید و توجه ویژه امام شهید قرار داشته و اهمیت و تأثیرگذاری همهجانبه و تمدنی آن بهخصوص برای نسل جوان تبیین شده است؛ جریانی پویا که پیش از آغاز جنگ تحمیلی سوم نیز نویدبخش وقوع حوادثی بود که در آن، اراده مردمی «مبعوث» و برانگیخته میشود تا کار را به نفع جبهه حق تمام کند. امروزه همایش اربعین حسینی، تجمعات شبانه و نیز تشییع ۴۰میلیونی رهبر شهید در ایران و عراق، به صحنه برافراشته شدن پرچمهای سرخ انتقام و خونخواهی و طنینانداز شدن شعارهای حماسی همسو در دفاع از کیان ولایت، انقلاب و زیارت به نیابت امام شهید ایران بدل شدهاند. پرسش بنیادین این است که چگونه منطق حضور در اربعین حسینی، فرمول پایداری اجتماعی را در مواجهه با مخاطرات بازتعریف کرده و حضور اربعینی را به عنوان الهامبخش «حماسه خیابان» در میانه جنگ تحمیلی سوم بازآفرینی میکند؟ با توجه به ماهیت الهی و مردمی این دو حرکت همراستا، بر مسئولان، نخبگان و فعالان سیاسی، فرهنگی و اجتماعی فرض است که ارزش این ظرفیتهای عظیم خودجوش را بازشناسند .این یادداشت با واکاوی الگوی حرکت عمومی در سه لایه ساختاری، معنایی و کنشی، به تبیین این امتداد و همسویی میپردازد.