هنوز هم اگر اردیبهشت ماه به روستاهای شفت، صومعهسرا، فومن یا لنگرود سفر کنید، در برخی خانهها صدای خشخش هزاران کرم ابریشم شنیده میشود؛ صدایی که برای نسلهای قدیمی نوید روزهای رونق بود.
هنوز هم اگر اردیبهشت ماه به روستاهای شفت، صومعهسرا، فومن یا لنگرود سفر کنید، در برخی خانهها صدای خشخش هزاران کرم ابریشم شنیده میشود؛ صدایی که برای نسلهای قدیمی نوید روزهای رونق بود.
اتاقهای کوچک با پنجرههایی که برای تنظیم دما نیمهباز ماندهاند، بوی برگ تازه توت میدهند و زنان و مردانی که سالهاست نوغانداری را از پدران و مادران خود آموختهاند هر چند ساعت یک بار شاخههای تازه توت را روی بستر کرمها پهن میکنند.
این تصاویر متأسفانه دیگر مانند گذشته فراگیر نیست و بسیاری از خانههایی که تا یک دهه پیش چند جعبه تخم نوغان پرورش میدادند، امروز یا این کار را کنار گذاشتهاند یا تنها برای حفظ سنت خانوادگی یک جعبه تخم نوغان میگیرند و دلیل این تغییر را در افزایش هزینههای تولید، کاهش سودآوری، بیثباتی بازار و کمرنگ شدن حمایتهای اقتصادی میدانند.