تحقیق مختصر درباره عطار نیشابوری
فریدالدین ابوحامد محمد عطار نیشابوری، که به شیخ عطار نیشابوری شهرت دارد، از عارفان و شاعران نامدار ادب فارسی در اواخر سده ششم و اوایل سده هفتم هجری است. او در سال ۵۴۰ هجری قمری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور به دنیا آمد و در سال ۶۱۸ هجری، همزمان با حمله مغولان، در شادیاخ نیشابور جان باخت.
زندگی عطار نیشابوری
عطار دانش داروسازی و داروشناسی را نزد پدرش فراگرفت و هرگز در عرفان وابسته به شیخ یا طریقت خاصی نبود. او بیشتر عمر خود را صرف عطاری و درمان بیماران کرد و برخلاف دیگران، تمایلی به حضور در مدرسه یا خانقاه نداشت، بلکه مسیر عرفان را در فضای ساده داروخانهاش جستوجو میکرد. شغل عطاری، نهتنها معاش او را تأمین میکرد، بلکه باعث شد به مدح شاهان و درباریان روی نیاورد و زندگی آزاداندیشی در پیش گیرد.
بخش بزرگی از عمرش را صرف سرودن شعر کرد و آثاری چون چهار منظومه، دیوان اشعار و مجموعهای از رباعیات به نام مختارنامه از او به جا مانده است. در همان زمان، شهرت شعرهای عطار از مرزهای نیشابور و خراسان عبور کرد و در سراسر غرب ایران نیز شناخته شد. همچنین اسناد تاریخی نشان میدهند که محافل عرفانی او در نیشابور، بسیار پررونق و مورد استقبال اندیشمندان و بزرگان عصر بوده است. در زمان معاصر نیز برخی شیعیان مارشان باقی بماند نام عطار را بر آن نهادهاند و این آثار به اشتباه هم در آثار ایرانشناسانی چون یان ریپکا و هم برخی نویسندگان شرقی و ایرانی، آثار و افکار عطار پنداشته شدهاند.
شعری از عطار نیشابوری :
مصیبتنامه که اندوه جهان است الهینامه که اسرار عیان است
بهداروخانه کردم هر دو آغاز چه گویم زود رستم زین و آن باز
مصیبتنامه زاد رهروان است الهینامه گنج خسروان است
جهان معرفت اسرارنامه است بهشت اهل دل مختارنامه است
مقامات طیور امّا چنان است که مرغ عشق را معراج جان است
چو خسرونامه را طرزی عجیب است ز طرز او که مه را نصیب است
بیشتر بخوانید: درباره زندگی نامه نظامی گنجوی
منبع ویکی پدیا