فیلم اسپایدرهد فرمولی را روی ژانر ثریلر امتحان میکند که تا پیش از آن «کلبهای در جنگل» به نتیجه دیوانهوارش بر طیف گستردهای از انواع وحشت دست یافته بود؛ گردآوری کلیشهها و دستوپا کردن مجالی …
فیلم اسپایدرهد فرمولی را روی ژانر ثریلر امتحان میکند که تا پیش از آن «کلبهای در جنگل» به نتیجه دیوانهوارش بر طیف گستردهای از انواع وحشت دست یافته بود؛ گردآوری کلیشهها و دستوپا کردن مجالی برای به سخره گرفتن آنها. با ویجیاتو و نقد فیلم Spiderhead همراه باشید.
زمانی که دو ژانر ثریلر و علمی تخیلی به عنوان مولفههای اصلی و زیرساخت یک اثر معرفی میشوند ناخودآگاه تصور دانشمندان خیلی باهوشِ دیوانه، اماکن و آزمایشگاههای دورافتاده و یا حتی آیندهای با تسلط حداکثری انواع هوش مصنوعی و اندرویدها بر زمین درون ذهنمان تداعی میشوند. همچنین میدانیم ساخت اثری در چارچوبهای مشخص این سبک در عین هیجانانگیز بودن همیشه امری بسیار دشوار بوده است و به همین خاطر نیز بازار «علمی تخیلی/ثریلر/ترسناک»ها داغ نیست (آیا واقعا در طول تاریخ دراز سینما برههای وجود داشته که این آثار ترند بوده باشند؟) و فاصله انتشار بین دو اثر خوب، خورههای این ژانر را نه امیدوار و چشمانتظار به آینده که به تکرار تماشای قدیمیها عادت میدهد. البته که خالی بودن آرشیو «علمی تخیلی/ثریلر/ترسناک»ها همچین بیراه هم نیست و زمانی که به لازمههای ابتدایی یک فیلمساز برای ساخت این دست از آثار مینگریم در مییابیم که تنها کارگردانان معدودی میتوانند از پس سالم به مقصد رساندن آن بر بیایند. اما چرا؟