جدیدترین ساخته اسکات دریکسون گرچه به لحاظ تکنیک و سینماتوگرافی مستقیم ما را به دهه هفتاد میلادی، نوجوانان دوچرخهسوار و وحشت دوران کودکی پرتاب میکند اما مشکلاتی همچون عدم ارائه مناسب فرم و محتوا کاری …
جدیدترین ساخته اسکات دریکسون گرچه به لحاظ تکنیک و سینماتوگرافی مستقیم ما را به دهه هفتاد میلادی، نوجوانان دوچرخهسوار و وحشت دوران کودکی پرتاب میکند اما مشکلاتی همچون عدم ارائه مناسب فرم و محتوا کاری میکند تا The Black Phone فراتر از یک تجربه ظاهری مجذوبکننده پیش نرود. با ویجیاتو و نقد فیلم The Black Phone «تلفن سیاه» همراه باشید.
پیش از تماشای «تلفن سیاه» عمیقا دوست داشتم این فیلم، امید از دست رفتهام از اسکات دریکسون را به نحوی برگرداند و باری دیگر یادآور روزهای خوش گذشته با فیلم The Exorcism of Emily Rose از همین کارگردان شود. با دیدن «تلفن سیاه» اما رشته امیدم گسست و پرسشهایی ذهنم را به کاوش وا داشت. مسیر سقوط دریکسون ناگهانی بود یا تدریجی؟ چرا تفکرات او که مستقیم در مولفههای فیلمسازیاش ریشه دواندهاند، به جای بیطرف بودن (یا حداقل رعایت انصاف) در رابطه با مذهب با اغراقهای بیجا در رابطه با آن، به دیدگاهی غیرمنصفانه و افراطی ختم میشود؟ دیدگاهی که اگر وقت فیلم را هدر نمیداد، خارج نشدن فیلم از مدار منطق را تضمین میکرد و صرفا یک نظر شخصی بود به هیچ عنوان با آن مشکلی نداشتم. اما رشد سرطانمانندش در بطن آثار این فیلمساز خبر از خروجیهای ضعیف و ضعیفتر و وعده تباهی میدهد.