دلیل اصلی شکست برنامهها این است که ما مستقیماً به سراغ «چه کاری انجام دهیم» میرویم، بدون آنکه به «چرا» و «چگونه» آن فکر کنیم. نوشتن یک لیست طولانی از کارهای سخت، فقط باعث ترشح هورمون استرس و فرار ما به سمت شبکههای اجتماعی میشود. یک برنامه خوب و ماندگار، از بالا به پایین طراحی میشود؛ یعنی از اهداف بزرگ شروع شده و به کارهای کوچک روزمره ختم میشود.
به گزارش مجله خبری نگار،آیا تا به حال احساس کردهاید که روزها میآیند و میروند، اما به اهداف بزرگتان نزدیکتر نمیشوید؟ آیا ذهنتان پر از کارهای نصفهونیمه، ایدههای فراموششده و استرسِ «کارهای انجامنشده» است؟ اگر پاسختان مثبت است، شما تنها نیستید. مشکل شما کمبود تلاش یا هوش نیست؛ بلکه نبود یک سیستم برنامهریزی مؤثر است.