عاشقم من بر فن دیوانگی
نامِ جاوید وطن صبحِ امید وطن
جلوه کن در آسمان همچو مهرِ جاودان
وطن ای هستیِ من شور و سرمستیِ من
آخرین برگ باغ خزانم جان جانم
اشک می بارد از آسمانم جان جانم
جان جانم جان جانم
فریدون فرخ فرشته نبود
یک شب آتش در نیستانی فتاد
دل میرود ز دستم صاحبدلان خدا را
دلا نزد کسی بنشین که دل از او خبر دارد
عشق تو بلای دل درویش من است
شاخ برگ آور شکست شاخ برگ آور شکست باد مرگ آور شده است
باد طاعون سیاه برگ ریزان را میان باغ آورده است
پرنده بی پر و پرواز و نغمه خاموشیست
بی پر و پرواز و نغمه خاموشیست
میگن اسبت رفیق روز جنگه مو می گویم ازو بهتر تفنگه
اندک اندک اندک اندک جمع مستان میرسند
به جهان خرم از آنم که جهان خرم ازوست
عاشقم بر همه عالم که همه عالم ازوست
ای جان تو جانم را از خویش خبر کرده
اندیشه تو هر دم در بنده اثر کرده
بگو به خواب چشم من خراب در آید
جسمم همه اشک گشت و چشمم به بگریست
در عشق تو بی جسم همی باید زیست
گر خاک تویی خاک تورا خاک شده ام
ای عشق به درد تو سری میباید
گفتم چشمم گفت به راهش میدار
زان می خوردم که روح پیمانه ی اوست
دردیست از تو پنهان که مپرس
تا با غم عشق تو مرا کار افتاد
بیچاره دلم در غم بسیار افتاد
مطرب مهتاب رو آنچه شنیدی بگو
ما همگان محرمیم آنچه بدیدی بگو
گریه کن که گَر ســـیلِ خون گَری ثَمر ندارد
ناله ای که ناید زِ نایِ دل اَثر نـــدارد
پیدا شدم پیدا شدم پیدای ناپیدا شدم
باده ما از ما مست شد نی ما از او
باده ما از ما مست شد نی ما از او
ئەرێ کوانێ مەیلەکەی گیانە جاری جارانت
ئەرێ کوانێ هاتوچووی سەر هەوارانت
من چرا دل به تو دادم که دلم میشکنی
یا چه کردم که نگه باز به من مینکنی
در شهر یکی کس را هشیار نمیبینم
هر یک بتر از دیگر شوریده و دیوانه
سلسلهٔ موی دوست حلقه دام بلاست
همی گویم و گفته ام بارها
بود کیش من مهر دلدارها
این دل جای تو شد مگر نه پر خون کنمش
رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کن
ترک من خراب شبگرد مبتلا کن
ای دل چو فراقش رگ جان بگشوده است
مردان خدا پردهی پندار دریدند