آشنایی با خرس سیاه ایرانی
خرس سیاه آسیایی (یا خرس سیاه تبتی یا خرس ماه یا خرس یقهدار) گونه ای خرس در اندازه متوسط است که روی قفسهٔ سینهاش لکه سفیدی به علامت V نقش بستهاست. این خرس بهخوبی برای زندگی بر روی درخت انطباق یافته و در مناطق وسیعی از جنوب آسیا، شمال شرق چین، خاور دور روسیه و ژاپن میزید. آییوسیان این حیوان را در فهرست گونههای در خطر انقراض و در ردهٔ آسیبپذیر قرار دادهاست که بیشتر بهدلیل جنگلزدایی و شکار این حیوان برای استفاده از برخی اعضای بدن اوست.
ویژگی های خرس سیاه
خرس سیاه شباهت ریختشناسانه بسیار زیادی با خرسهای ما قبل تاریخ دارد و برخی دانشمندان وی را نیای دیگر گونههای امروزین خرس میدانند. خرس سیاه هرچند بیشتر گیاهخوار است اما رفتاری پرخاشگرانه نسبت به انسان دارد و حملهٔ بدون هشدار این حیوان به آدمی بارها گزارش شدهاست.
خرس سیاه آسیایی شبگرد است و بر خلاف دیگر همنوعان خود خواب زمستانی ندارد. عمر آن حدود ۲۵ است و ۱۲۰ تا ۱۸۰ سانتی متر طول و ۵۰ تا ۱۷۰ کیلوگرم وزن دارد.
تولیدمثل
از تولیدمثل این حیوان اطلاع زیادی در دست نیست ولی معمولاً جفتگیری در اواخر تابس بوتان، چین، لائوس، تایلند، کامبوج و ویتنام هم دیده شده و حتی به صورت موردی در تایوان هم گزارش شده است. اخیرا با توجه به مطالعات صورت گرفته، چهار زیر گونه از این جانور در سطح قاره آسیاه مشخص گردیده است و زیر گونه ای که در ایران زیست می کند ursus thibetanus gedrosianus می باشد.
پراکنش خرس سیاه در ایران
پراکنش این جانور در کشور ایران محدود به مناطق جنوب شرق شامل استان های کرمان، هرمزگان و سیستان و بلوچستان است. در استان کرمان در مناطقی از شهرستان های جیرفت و کهنوج گزارش شده است. و در استان هرمزگان هم در مناطقی از ارتفاعات بشاگرد گزارش شده است ولی در استان سیستان وبلوچستان از پراکنش بیشتری برخوردار است. در ارتفاعات شهرستان نیکشهر، چابهار، سرباز، کوه بیرک سراوان، خاش و بزمان ایرانشهر گزارش مشاهده خرس در سالهای گذشته اعلام شده است. بیشترین جمعیت این گونه در سالهای اخیر در شهرستان نیکشهر بوده است.
پیشنهادی: مختصر در مورد سنجاب ایرانی