مختصر درباره زندگی نامه باذل مشهدی و آثار او
میرزامحمد رفیع که با نام رفیع خان شناخته میشود در شاهجهان آباد (دهلی کنونی) دیده به جهان گشود. او مختلص به باذل است و در قرون یازدهم و دوازدهم از امرا و پارسیگویان شبه قاره هند بود. بیشترین شهرت وی به سبب شاعری و سرودن حمله حیدری است.
زندگی نامه باذل مشهدی
او خود را از نوادگان خواجه شمسالدین محمد صاحب دیوان جوینی میدانست. پدرش میرزا محمود مشهدی در روزگار شاهجهان از مشهد به هندوستان رفت و در حکومت شاهجهان به مقاماتی دست یافت. باذل مشهدی نخست نزد شاهزاده معزالدین، فرزند عالمگیر، به شغل دیوانی پرداخت. سپس از سوی عالمگیر، حاکم بانْس بَریلی و بعد مأمور حراست قلعه گوالیار شد، اما پس از وفات عالمگیر در سال ۱۱۱۸ از خدمت عزل شد و در دهلی عزلت اختیار کرد و در ۱۱۲۳ در همانجا درگذشت.
باذل با ناصر علی سرهندی، شاعر نامدار آن روزگار، مصاحبت داشت. اما سرهندی او را در مجلس خود استهزا کرد. سراج الدین علی خان آرزو شاهجهان آبادی نیز در هفده سالگی در گوالیار با او ملاقات کرده است.
او مردی بود متصف با فضایل اخلاقی که به برآوردن نیاز مردم اهتمام داشت. باذل غزل و مثنوی میسرود و غزلهایش در تذکرههایی که شرح حال او را آورد66ff”>خاک
چنین آن دو ماهر در آداب ضرب
زِ هم ردّ نمودند هفتاد حَرب
شجاع غضنفر، وصیِّ نبی
نهنگِ یَم، قدرت حقّ، علی
چنان دید بَر روی دشمن زِ خشم
که شد ساخته کارش از زهر چشم
بَرافراخت پس دستِ خیبرگُشا
پی سَر بریدن بیفشرد پا
به نام خدای جهان آفرین
بینداخت شمشیر را شاه دین
چو شیر خدا راند بَر خصم، تیغ
به سَر کوفت شیطان دو دست دریغ
پَرید از رُخ کفر در هند رنگ
تپیدند بُت خانه ها در فرنگ
غضنفر بزد تیغ بَر گردنش
درآورد از پای، بی سَر تنش
دَم تیغ بَر گردنش چون رسید
سَرِ «عمرو» صد گام از تن پَرید
چو غلتید در خاک آن ژنده فیل
بزد بوسه بَر دستِ او، جبرئیل