در مورد ماجرای مرگ ابراهیم و ارتباط آن با ویژگی سوم پیامبران یعنی مبارزه با عقاید باطل و خرافات بیشتر بدانیم
مختصر در مورد ماجرای مرگ ابراهیم
در ذی الحجه سال هشتم هجری پیامبر اسلام از همسرش ماریه قبطیه ـ از دختران مصری که توسط پادشاه مصر برای پیامبر فرستاده شده بود ـ صاحب فرزند پسری شد که نامش را ابراهیم نهاد.
پیامبر از تولد فرزندش شاد بود و نسبت به او محبت زیادی داشت، جبرئیل نیز بعد از تولد این فرزند نازل شد و با عنوان «اباابراهیم» به پیامبر سلام کرد.
پیامبر روز هفتم تولد، برای فرزندش، عقیقه کرد، موهای او را تراشید و هموزن موهایش به مساکین نقره داد.
درگذشت ابراهیم
کودک محبوب پیامبر عمر کوتاهی داشت و بعد از مدتی بیمار شد و درگذشت.
درباره درگذشت این کودک چند روایت وجود دارد؛ بنابر روایتی در 16 ماهگی و بنابر روایتی دیگر در 18 ماهگی، و براساس روایتی دیگر بعد از یک سال و ده ماه و هشت روز از دنیا رفت و پیامبر او را در قبرستان بقیع به خاک سپرد و سنگی بر مزارش گذاشت و روی سنگ آب پاشید.
پیامبر بعد از مرگ فرزندش
بعد از مرگ ابراهیم، پیامبر غمگین و ناراحت شد و گریست و فرمود: «دیده میگرید و دل اندوهناک است، ولی چیزی که باعث خشم پروردگار گردد، نمیگوییم». سپس به فرزندش ابرَ».
خورشیدگرفتگی و ارتباط آن با مرگ ابراهیم
همان روزی که فرزند پیامبر درگذشت، کسوف (خورشیدگرفتگی) رخ داد و مردم مدینه آن را به مرگ ابراهیم نسبت دادند و گفتند که به خاطر مرگ ابراهیم خورشیدگرفتگی پیش آمد.
پیامبر با شنیدن این سخن بین مردم آمدند، به منبر رفتند و بعد از حمد خداوند فرمودند: «اى مردم همانا خورشید و ماه دو نشانه از نشانههاى قدرت حق تعالى هستند که تحت اراده و فرمان او هستند و براى مرگ و حیات کسى نمىگیرند و هر زمان دیدید آن دو یا یکى از آنها گرفت نماز بگزارید».
و به این ترتیب پیامبر اکرم در شرایط سخت و اندوهناکی که بعد از مرگ فرزند برایشان پیش آمده بود، رسالت هدایت مردم را فراموش نکردند و وقتی سخنانی از جنس جهل و خرافه شنیدند، فوراً در جهت بیداری مردم و آگاهی دادن به ایشان قدم برداشتند.
این سخنان میتوانست به نفع مقام ایشان تمام شود، اما در مکتب اسلام و سیره پیامبر اسلام، مسلمانان باید آگاه، دوراندیش، با معرفت، دانا، بیدار و هوشیار باشند تا در مسیر صحیح قرار گرفته و به مقصد نهایی و کمال انسانیت راه یابند.